บทที่ 42 นักโทษของเตตระ

ความมืดมิดที่หนาวเหน็บเข้าปกคลุมทุกโสตประสาทของอัคคี สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้คือภาพแผ่นหลังของรินลดาที่ลับหายไปในช่องระบายน้ำใต้สะพาน ก่อนที่พานท้ายปืนหนักๆ จะกระแทกเข้าที่ท้ายทอยจนโลกทั้งใบดับวูบลง เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นเค็มของไอทะเลปนกับกลิ่นสนิมเหล็กและสารเคมีที่รุน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ